Świat w XXI wieku znajduje się w okresie znacznych przemian, związanych z kształtowaniem się nowego ładu w stosunkach międzynarodowych. Mocarstwa, wobec zmieniających się uwarunkowań definiują swe miejsce i rolę w strukturze stosunków międzynarodowych. Podejmują one działania zmierzające do wzrostu własnej potęgi w celu zapewnienia sobie bezpieczeństwa (zgodnie z teorią realizmu politycznego), poprzez zajmowanie terytoriów niektórych państw, lub naruszenie suwerenności innych. Federacja Rosyjska od początku lat dwutysięcznych, czyli od objęcia władzy przez byłego oficera KGB – Władimira Putina, zafascynowanego myślą filozofa Iwana Iljina, właśnie taką politykę prowadzi, dążąc do podporządkowania byłych republik radzieckich w sferze politycznej, gospodarczej, militarnej oraz włączając je w obszar własnych wpływów kulturowych.

Dążenie władz rosyjskich do odzyskania mocarstwowej pozycji na arenie międzynarodowej jest planem długoterminowego, konsekwentnego działania. Pomimo oczywistych dla Moskwy „przeszkód”, takich jak funkcjonowanie niepodległych państw u jej granic, pragnących prowadzić niezależną od Moskwy politykę, jest on niezwykle skuteczny. Ingerencja Federacji Rosyjskiej (jawna i ukryta) w procesy zachodzące w Gruzji jest faktem, a jej wpływ na politykę wewnętrzną i zagraniczną Gruzji systematycznie wzrasta. Ma ona potencjał oraz narzędzia, by taką politykę realizować. Na taki stan rzeczy wpływa szereg czynników natury politycznej (do władzy dochodzą prorosyjsko zorientowani politycy), ekonomicznej (interesy biznesowe czołowych decydentów powiązanych z rosyjskim kapitałem biorą górę nad racją stanu) oraz międzynarodowej (kiedy to państwa Zachodu tracą zainteresowanie tym regionem świata oraz wspieraniem reform politycznych, gospodarczych i społecznych prowadzonych przez władze gruzińskie oddając tym samym pole działania Rosji).

Gruzja, niewielkie państwo Kaukazu Południowego, które przez Moskwę rozpatrywane jest w kategoriach swoistego bufora, oddzielającego jej granice od granic innych mocarstw regionalnych jest przedmiotem takich oddziaływań. Jej suwerenność została przez Rosję naruszona, a oddziaływania są dostrzegane ze zmiennym natężeniem od prawie trzydziestu lat. Trudną sytuację geopolityczną Gruzji komplikują ponadto wpływy państw zachodnich, niewynikające jednak z pobudek ideologicznych, a twardych realiów ekonomicznych, związanych głównie z tranzytem surowców energetycznych – ropy i gazu ze złóż kaspijskich eksploatowanych przez Azerbejdżan przez Gruzję, Turcję i dalej do Europy z ominięciem terytorium Federacji Rosyjskiej. Gruzja, ze względu na strategiczne położenie i doświadczenia związane z rywalizacją mocarstw, nie pozostaje jednak biernym obserwatorem zdarzeń rozgrywających się na jej terytorium. Dzięki zdobywanej przez wieki umiejętności balansowania między wpływami Wschodu i Zachodu wciąż istnieje jako niepodległe państwo, choć z ograniczoną suwerennością, które jednakże musi być brane pod uwagę w kalkulacjach przywódców największych mocarstw.

Głównym celem Gruzji i motywacją wszelkich podejmowanych przez to państwo działań jest PRZETRWANIE. Więc jeśli zbliżenie z FR będzie jedyną opcja gwarantującą Gruzji bezpieczeństwo – to zwróci się ona w kierunku silniejszego partnera, bez względu na wcześniejsze deklaracje i prozachodni kierunek zmian.