Komunikacja strategiczna w analizowanym okresie charakteryzowała się wyraźnym podziałem na państwa koncentrujące się na wsparciu sojuszniczym, budowaniu zdolności obronnych oraz promowaniu własnej pozycji geopolitycznej. Państwa NATO, w tym Estonia, Łotwa, Finlandia i Litwa, intensyfikowały narracje o gotowości obronnej, współpracy z Sojuszem i wsparciu Ukrainy, traktując Rosję jako kluczowe zagrożenie. USA i Wielka Brytania skupiły się na reformach wojskowych i globalnym bezpieczeństwie, z naciskiem na długoterminowe wsparcie dla Ukrainy. Szwecja i Finlandia kontynuowały przekaz o integracji z NATO i modernizacji sił zbrojnych, podkreślając własne zdolności obronne. Rosja eskalowała narrację o sukcesach wojennych i rzekomym osłabieniu Ukrainy, jednocześnie intensyfikując krytykę Zachodu i promując wielobiegunowy porządek światowy. Białoruś utrzymała narrację o bliskich relacjach z Rosją, unikając jednak otwartego zaangażowania w konflikt. Chiny koncentrowały się na budowaniu wizerunku lidera stabilności i innowacji, łącząc narracje o wzroście gospodarczym z krytyką protekcjonizmu USA. Ukraina kontynuowała przekaz o sukcesach operacyjnych, mobilizacji społeczeństwa i znaczeniu wsparcia międzynarodowego, podkreślając swoją determinację w walce obronnej.
Podsumowanie
Wspólnym elementem komunikacji większości analizowanych państw była rozbudowa zdolności obronnych i intensyfikacja współpracy sojuszniczej, co wskazuje na dalszą polaryzację globalnej sceny geopolitycznej.
