Dron tańszy od podstawowego smartfona może zniszczyć czołg droższy od luksusowego apartamentu nad morzem, pisze na łamach Small Wars Journal badacz Gerald Mako z Cambridge Central Asia Forum. Dawniej tylko armie miały zdolność precyzyjnego uderzenia. Dziś daje ją komercyjny dron z ogólnodostępnym oprogramowaniem do autonomicznego naprowadzania.
Milicje i podmioty wspierane przez państwa przerabiają głównie chińskie quadrokoptery, dodając do nich komercyjne albo otwarte oprogramowanie rozpoznawania obrazu i nawigacji. Nie potrzebują przemysłu zbrojeniowego: wystarczy cywilna rama, wydrukowana w 3D amunicja i publicznie dostępny kod. Chiny dominują w produkcji podzespołów o podwójnym zastosowaniu, co daje Pekinowi strukturalną przewagę: jego partnerzy i pośrednicy mogą uderzać w siły USA, podczas gdy same Chiny zachowują formalny dystans.
Mako uważa, że negocjacje w Genewie w ramach konwencji CCW nie nadążają za tempem komercyjnej adaptacji dronów. Proponuje więc, by Zachód sam ograniczył wywóz kluczowych podzespołów, zamiast czekać na traktat. W jego planie są cztery elementy: kontrola eksportu oparta na parametrach wydajności, a nie na zakazie podstawowych komponentów; koalicja Tajwanu, Japonii, Korei Południowej i państw europejskich, harmonizująca te kontrole; reżim wzorowany na porozumieniu MTCR; oraz obowiązek zabezpieczeń nałożony na producentów, przede wszystkim na DJI, utrudniających nieautoryzowaną modyfikację sprzętu.
Dla Europy Środkowej propozycja jest warta uwagi niezależnie od tego, czy zostanie przyjęta w Genewie w listopadzie. Jeśli tania, cywilna technologia naprawdę daje nieautoryzowanym podmiotom zdolności bojowe wcześniej zarezerwowane dla armii, to pytanie o kontrolę eksportu komponentów przestaje być sprawą wyłącznie specjalistów od uzbrojenia. Staje się kwestią bezpieczeństwa publicznego, także tam, gdzie wojny formalnie nie ma.
Zanim ktokolwiek zdąży podpisać traktat o autonomicznych dronach, ich komponenty już krążą po sklepach internetowych pod inną nazwą.