Jedenastego maja 2026 roku kanadyjska organizacja pozarządowa Environmental Defence Canada opublikowała dokument, którego analityczna ranga dla obserwatora europejskiej polityki klimatycznej jest dziś szczególna. „Media Backgrounder. Fossil Fuel Fact Check” to nie jest klasyczny raport o zmianie klimatu. Jest dziś, jak otwarcie deklarują autorzy, podręcznikiem dla dziennikarzy, jak rozpoznawać i przeciwdziałać dezinformacji klimatycznej. Konkretnie. Jak rozpoznawać 30 najpopularniejszych narracji przemysłu paliw kopalnych. Jak je weryfikować. Jak unikać reprodukowania ich w mediach głównego nurtu.
Dlaczego ten raport jest dziś dla polskiego czytelnika ważny. Bo Kanada w 2026 roku przeżywa moment, którego polski regulator dziś powinien obserwować szczególnie uważnie. Premier Mark Carney, były dyrektor Banku Anglii i Banku Kanady, znany przez lata jako jeden z głównych głosów za polityką klimatyczną w sektorze finansowym, w 2025 i 2026 roku publicznie przyjął retorykę kanadyjskiego przemysłu naftowego. „Odwęglona ropa”. „Pathways Plus”. „Energetyczne supermocarstwo”. To są dziś terminy, których jeszcze trzy lata temu w jego ustach nikt by nie oczekiwał. Dziś są to terminy, które Carney sam wprowadza do polskiego mainstream’u politycznego.
Raport Environmental Defence Canada, w tym kontekście, jest dziś nie tylko technicznym podręcznikiem. Jest dziś świadectwem tego, co dzieje się, gdy długoletnia kampania dezinformacyjna przemysłu paliw kopalnych dziś osiąga swoje cele. Polityczni decydenci, którzy wcześniej byli sceptyczni, dziś przyjmują retorykę branży. Główne media, bez krytycznej analizy, dziś tę retorykę powtarzają. A obywatele, bombardowani zbliżoną treścią z wielu źródeł, dziś tracą zdolność do odróżnienia faktów od marketingowych slogan.
I. 2 400 narracji w roku. Skala kampanii branżowej
Aby zrozumieć skalę problemu, raport otwiera się od konkretnej liczby. InfluenceMap, brytyjski niezależny ośrodek analityczny, w 2025 roku dokonał systematycznego przeglądu korporacyjnej działalności klimatycznej głównych firm i stowarzyszeń branżowych w łańcuchu wartości paliw kopalnych przez rok po szczycie klimatycznym COP28 w Dubaju. Wynik. Ponad 2 400 udokumentowanych przypadków antytransformacyjnych narracji promowanych przez ponad 100 graczy przemysłu paliw kopalnych na całym świecie. Najwyższa koncentracja w Ameryce Północnej.
Drugie kluczowe źródło, do którego raport się odnosi, to dochodzenie amerykańskiego House Oversight Committee z kwietnia 2024 roku. Po szczegółowym śledztwie dotyczącym sześciu głównych amerykańskich firm naftowych i stowarzyszeń branżowych komisja wprost stwierdziła, że firmy ropy i gazu prowadziły dziesięcioletnie kampanie dezinformacyjne, aby wprowadzać w błąd opinię publiczną i blokować politykę klimatyczną. Cytat z raportu komisji jest dziś dobrą definicją zjawiska. „Kampania oszustwa Big Oil ewoluowała od jawnego zaprzeczenia podstawowej nauki o zmianie klimatu do oszustwa, dezinformacji i podwójnego mówienia”. Co istotne, wszystkie cztery firmy objęte dochodzeniem mają dziś kanadyjskie filie lub posiadają licencje i interesy wydobywcze w Kanadzie.
W kontekście kanadyjskim, raport ujawnia konkretną sytuację. Zgodnie z badaniami International Panel on the Information Environment, niezależnej globalnej organizacji naukowców z siedzibą w Szwajcarii, dziś kampanie dezinformacyjne są skierowane przede wszystkim w polityków, urzędników i agencje regulacyjne. Cel. Opóźnienie konkretnych decyzji klimatycznych. Każdy miesiąc opóźnienia oznacza dla branży miliardy dolarów dodatkowych przychodów.
Kanadyjski rząd, w raporcie „Disruptions on the Horizon” z 2024 roku, sklasyfikował ryzyko, że „obywatele nie potrafią odróżnić prawdy od fałszu”, jako najprawdopodobniejszą do wystąpienia dezorganizację społeczeństwa, oczekiwaną do 2027 roku. Strata bioróżnorodności i upadek ekosystemów, napędzane zmianą klimatu, są dziś na drugim miejscu.
II. „Odwęglona ropa”. Marketing, który złapał premiera
Najbardziej dziś dyskutowanym przypadkiem w Kanadzie jest fraza „decarbonized oil”. Po polsku, „odwęglona ropa”.
Co ten termin oznacza technicznie. Branża paliw kopalnych dziś sugeruje, że można produkować ropę, która ma zredukowany ślad węglowy emisji wytworzonych w procesie wydobycia i przerobu. Klasyczne narzędzie. Carbon Capture and Storage (CCS), wychwytywanie i magazynowanie dwutlenku węgla z zakładów wydobywczych. W teorii. CO2 wytworzony przez koparki, rurociągi, rafinerie, jest zbierany, sprężany i pompowany pod ziemię w solanki głębokie.
Co ten termin pomija. Około 80 procent emisji ropy powstaje, gdy ropa jest spalana w samochodach, samolotach, w przemyśle. Te emisje, które są dziś głównym wkładem ropy w zmianę klimatu, nie są dziś przedmiotem żadnej technologii wychwytywania. Po prostu, ropa wydobyta w Albercie, przerobiona z zastosowaniem CCS, sprzedana do USA, Chin lub Indii, zostanie tam spalona i wytworzy emisje. Cała operacja CCS dziś dotyczy mniej niż 20 procent rzeczywistego śladu klimatycznego barel ropy.
Simon Donner, naukowiec klimatologiczny i były współprzewodniczący federalnego Net Zero Advisory Body, dziś ujmuje to wprost. „Nie ma czegoś takiego jak odwęglona ropa i gaz. Ropa zawiera węgiel. To chemia szkolna. Emituje dwutlenek węgla, gdy jest używana”.
Mimo tej oczywistości technicznej, premier Mark Carney, w czerwcu 2025 roku, w trakcie spotkania z premier Alberty Danielle Smith, publicznie poparł koncepcję „odwęglonej ropy”. W październiku 2025 roku, w wywiadzie dla Bloomberg Weekend Podcast, powtórzył to stanowisko. W budżecie federalnym z listopada 2025 roku rząd kanadyjski oficjalnie przyjął retorykę „eksportu niskoemisyjnej ropy z piasków bitumicznych Alberty”. W trzecim memorandum porozumiewawczym (MOU) Kanada-Alberta z 2026 roku, projekt Pathways Plus został oficjalnie wprowadzony jako element narodowej strategii energetycznej.
InfluenceMap dziś dokumentuje, jak terminologia, którą Pathways Alliance (konsorcjum sześciu głównych kanadyjskich firm naftowych z piasków bitumicznych) promuje od 2021 roku, jest dziś bezpośrednio kopiowana w wystąpieniach rządowych. Fraza „spośród barel ropy o najniższej intensywności węglowej na świecie” jest dziś dosłownym cytatem z materiałów reklamowych Pathways Alliance, używanym dziś w oficjalnych komunikatach kanadyjskiego rządu federalnego.
III. Pathways Plus. 16,5 miliarda za 5 procent redukcji
Konkretne liczby projektu Pathways Plus, zaproponowanego przez Pathways Alliance, są dziś warte uwagi.
Koszt szacowany. 16,5 miliarda dolarów kanadyjskich tylko na podstawową infrastrukturę. To znaczy, na rurociąg 400 kilometrów do transportu CO2 oraz infrastrukturę zatłaczania CO2 pod ziemię w solanki głębokie. Firmy uczestniczące w projekcie nadal muszą dziś samodzielnie zakupić urządzenia wychwytujące CO2 i zainstalować je w swoich zakładach. To kolejne koszty, nieobjęte powyższym szacunkiem.
Kto płaci. Branża domaga się dziś, by rząd federalny pokrył 75 procent kosztów. Ottawa zaoferowała 50 procent w postaci ulg podatkowych. Alberta zaoferowała 12 procent. W teorii 62 procent kosztów byłoby dziś sfinansowanych z pieniędzy publicznych. W praktyce, jak ujmuje to dziennikarz The Walrus, „prywatne firmy chcą prywatyzować zyski, a uspołeczniać koszty”.
Co projekt ma dziś osiągnąć. Pathways Alliance oficjalnie twierdzi, że projekt do 2030 roku ma sekwestrować 12 megaton CO2 rocznie. To, według obliczeń Pembina Institute, niezależnego kanadyjskiego ośrodka analitycznego, stanowi 13 procent obecnych emisji sektora piasków bitumicznych (88,8 megaton) i tylko 6 procent łącznych emisji sektora ropy i gazu (208 megaton). Aly Hyder Ali, kierownik programu Environmental Defence Canada ds. ropy i gazu, dziś nazywa to wprost. „Spalanie 16 miliardów dolarów publicznych pieniędzy na projekt, który ma redukcję emisji w skali nieadekwatnej do skali problemu”.
Co istotne, projekt Pathways Plus jest dziś od czterech lat tematem debaty publicznej, ale nie zostały dziś podjęte konkretne kroki budowlane. Firmy uczestniczące wydały dziś setki milionów dolarów na reklamy w mediach i lobbing przeciwko polityce klimatycznej, ale praktycznie nic na rzeczywistą budowę infrastruktury wychwytywania. Pathways Alliance wykupywała czasy reklamowe podczas FIFA World Cup, Australian Open i Super Bowl 2023. Te reklamy promowały koncepcję „odwęglonej ropy”. Faktyczna budowa rurociągu CO2 dziś czeka.
IV. Dziewięć narracji branżowych. Co Environmental Defence demaskuje
Raport identyfikuje dziewięć głównych grup narracji, które dziś są dystrybuowane przez kanadyjską branżę paliw kopalnych. Każda jest poparta konkretnymi przykładami, jak brzmią w mediach, i konkretnymi danymi, które te narracje obalają.
Pierwsza. „Nie da się stopniowo odchodzić od paliw kopalnych”. Konkretnie cytowane wystąpienie. „Globalna prosperita będzie nadal zależeć od ropy i gazu przez dekady”. Fakty. Międzynarodowa Agencja Energetyczna (IEA) prognozuje, że globalny popyt na węgiel już osiągnął szczyt, popyt na ropę osiągnie szczyt w ciągu czterech lat, popyt na gaz osiągnie szczyt około 2035 roku. To są dziś prognozy oparte na deklarowanych politykach państw. Bez dodatkowych ambicji klimatycznych.
Druga. „Możemy kontynuować produkcję paliw kopalnych i osiągnąć cele klimatyczne”. Konkretnie cytowane. „Karne powiedział, że rząd federalny chce zobaczyć więcej ropy i gazu produkowanego, i odwęglonego, w Kanadzie”. Fakty. Pembina Institute obliczyła, że w scenariuszu „wielkiego porozumienia” federalno-albertańskiego, z dodatkowym milionem baryłek dziennie i z zastosowaniem wychwytywania węgla, emisje w 2035 roku nadal wynosiłyby 89 megaton CO2-eqivalentu. To dziś nie jest „odwęglona produkcja”.
Trzecia. „Federalny rząd szkodzi przemysłowi naftowemu Alberty”. Konkretnie cytowane. „Polityka klimatyczna jest zdeprawowaną zemstą na Albertę”. Fakty. Federalny rząd dziś konsekwentnie wspiera przemysł naftowy Alberty od dekad. Od Keystone XL do Trans Mountain Expansion, federalna polityka konsekwentnie pomagała w ekspansji sektora. Sektor paliw kopalnych w Kanadzie dziś co roku zwiększa produkcję, z rekordowymi poziomami od 2020 roku. Polityka klimatyczna dziś nie ograniczyła sektora.
Czwarta. „Ropa i gaz potrzebują więcej rządowej pomocy, by odwęglić”. Fakty. Sektor ropy i gazu w Kanadzie dziś osiąga rekordowe zyski. Tylko cztery największe firmy ropy i gazu wygenerowały zyski netto powyżej 10 miliardów dolarów w 2024 roku. W 2026 roku branża jest na ścieżce zysków 90 miliardów dolarów, z czego 60 miliardów to dodatkowe zyski związane z wojną w Iranie i wynikającym z tego skokiem cen ropy.
Piąta. „Kanadyjskie paliwa są lepsze od innych”. Fakty. Większość kanadyjskiej ropy to ciężka ropa z piasków bitumicznych, która jest dziś szczególnie zanieczyszczająca. Powstają toksyczne stawy odpadowe. Wycieki, jak ten z Imperial Oil w 2023 roku (5,3 miliona litrów toksycznej ścieków), nieproporcjonalnie szkodzą społecznościom indygenicznym. Badania w Science wykazały, że operacje piasków bitumicznych uwalniają zanieczyszczenia powietrza w stężeniach 20 do 64 razy wyższych niż raportowane.
Szósta. „Eksport LNG redukuje globalne emisje”. Fakty. Według International Institute for Sustainable Development (IISD), kanadyjski eksport LNG nie spowodował redukcji emisji w innych jurysdykcjach. Co więcej, LNG może mieć ślad środowiskowy 33 procent większy niż węgiel, biorąc pod uwagę przetwarzanie i transport, jak wykazują badacze Cornell University.
Siódma. „Pathways CCS znacząco zredukuje emisje piasków bitumicznych”. Fakty. Globalna analiza Institute for Energy Economics and Financial Analysis pokazała, że projekty CCS są dziś nieskuteczne, mimo dekad inwestycji, i często są wykorzystywane do produkcji większej ilości ropy poprzez Enhanced Oil Recovery (zatłaczanie CO2 pod ziemię w celu wypchnięcia większej ilości ropy).
Ósma. „Pierwsze Narody popierają projekty paliw kopalnych jako gest pojednania ekonomicznego”. Fakty. Indigenous Climate Action i inne organizacje pierwszorzędne dziś krytykują tę narrację. Several fossil fuel projects branded as forwarding economic reconciliation, w tym Ksi Lisims i Prince Rupert Gas Transmission, są dziś przedmiotem sprzeciwu wielu grup pierwszorzędnych.
Dziewiąta. „Energia odnawialna nie zastąpi paliw kopalnych”. Konkretnie cytowane. „Odnawialne mają miejsce w naszym miksie, ale są przerywane i niesolidne”. Fakty. Czysta sieć elektryczna z miksem różnych źródeł odnawialnych, włącznie z magazynowaniem energii, jest dziś technicznie wykonalna. Globalna analiza pokazała, że w pierwszej połowie 2025 roku Chiny dodały 256 gigawatów nowych mocy solarnych. To więcej niż reszta świata razem wzięta. Czyste źródła energii dziś stanowią 43 procent globalnej produkcji elektryczności.
V. Lobbying. 1 135 spotkań rocznie
Skala kanadyjskiego lobbingu branży paliw kopalnych jest dziś warta uwagi. Lobbyści branży spotykali się z urzędnikami rządu federalnego 1 135 razy w 2024 roku. 985 razy w 2025 roku. To jest średnio 3 spotkania dziennie, włącznie z weekendami.
Konkretne nazwiska. Tim Hodgson, który został ministrem energii i zasobów naturalnych w maju 2025 roku, w pierwszym miesiącu pracy odbył 11 spotkań z firmami paliw kopalnych. Suncor. Tourmaline. Cenovus. Enmax. Enbridge. Imperial Oil. Pathways Alliance. Canadian Association of Petroleum Producers (CAPP). Co istotne, sam Hodgson był członkiem zarządu firmy MEG Energy, kalgarijskiej spółki z piasków bitumicznych, w latach 2016-2019.
W pierwszych trzech miesiącach 2025 roku sektor paliw kopalnych odbył 194 dodatkowe spotkania lobbingu z federalnym rządem, w tym 24 spotkania z samym premierem Carneyem. To jest, jak ujmuje Emilia Belliveau z Environmental Defence Canada, „dużo, jak na premiera”.
VI. Co dziś robią branżowi „boosterzy”
Środowiska blisko branży dziś wykorzystują dodatkowe narzędzia. Konkretny przykład, który raport opisuje. Pro-fossil fuel „boosterzy” prowadzą kampanie wobec konkretnych kanadyjskich gmin, gdzie planowana jest budowa nowej infrastruktury paliw kopalnych. Konkretny przypadek z Ontario, dokumentowany przez National Observer (Roy White, luty 2025). Mała ontarińska gmina Thorold była dziś przedmiotem skoordynowanej kampanii reklamowej finansowanej z „ciemnych pieniędzy” (dark money), promującej budowę infrastruktury gazowej. Brak informacji, kto stoi za finansowaniem. Brak transparencji wobec mieszkańców.
W Polsce analogiczne mechanizmy są dziś znane w kontekście kampanii anty-wiatrowych. Konkretne badania WindEurope i CASM, które opisaliśmy w wcześniejszych artykułach, pokazują, że 70 tysięcy publikacji dezinformacyjnych w Polsce dziś generuje 1,2 miliarda odsłon w internecie. Mechanizm jest identyczny. Skoordynowane kampanie wobec konkretnych gmin, finansowane z nieprzejrzystych źródeł, mające na celu zablokowanie projektów odnawialnych.
W tym kontekście, Canadian Association of Physicians for the Environment (CAPE) i grupa For Our Kids dziś ujawniły dodatkowy wymiar. Firmy ropy i gazu dostarczają dziś szkołom w Kanadzie wprowadzające w błąd materiały edukacyjne o zmianie klimatu. Polski czytelnik, który obserwuje analogiczne kampanie polskich firm energetycznych w polskich szkołach, dziś znajdzie tu konkretne wzorce do rozpoznania.
VII. Metoda przeciwdziałania. Prebunking i sandwich
Raport, oprócz katalogu narracji, dostarcza dziś konkretną metodologię przeciwdziałania. Dwa kluczowe podejścia.
Pierwsze. „Prebunking”, lub szczepienie informacyjne. Polega na publicznej edukacji i podnoszeniu świadomości obywatelskiej. Jeśli obywatele są dziś wcześniej zaszczepieni podstawową wiedzą o zmianie klimatu (że węgiel, ropa i gaz są głównymi przyczynami, i że muszą być stopniowo wycofywane), są dziś mniej podatni na branżową dezinformację. Media, rządy, organizacje pozarządowe i instytucje edukacyjne mają tu, według raportu, „specjalną odpowiedzialność”.
Drugie. „Debunking”, lub demaskowanie. Polega na konkretnym obalaniu fałszywych narracji, gdy już zostały rozpowszechnione. Skuteczne debunking, według metaanalizy zespołu Lewandowsky i innych z 2020 roku, korzysta dziś z techniki „kanapki”. Najpierw rzeczowa informacja. Potem ostrzeżenie, że mit nadchodzi, i identyfikacja mitu. Potem wyjaśnienie, dlaczego mit jest fałszywy. Na końcu powtórzenie rzetelnej informacji. Ta struktura, znana jako „truth sandwich”, dziś jest stosowana w czołówce światowego fact-checkingu, w tym przez polski Sprawdzamto.pl.
Co istotne, raport identyfikuje dziś konkretną przeszkodę dla kanadyjskiego dziennikarstwa. Decyzja Meta z 2024 roku o zablokowaniu kanadyjskich treści wiadomości na Facebooku i Instagramie. Klimatyczna dezinformacja dziś rozprzestrzenia się szybko, podczas gdy rzeczowe informacje od kanadyjskich mediów są blokowane.
VIII. Co to znaczy dla polskiego obserwatora
Trzy kluczowe wnioski.
Pierwszy. Kanadyjski przypadek z premierem Carneyem dziś pokazuje, jak długotrwała kampania dezinformacyjna przemysłu paliw kopalnych może doprowadzić do tego, że nawet politycznie sceptyczny lider, znany wcześniej z proklimatycznej retoryki, dziś przyjmuje branżową terminologię. To jest dziś istotne ostrzeżenie dla polskich polityków, którzy w okresie wyborczym 2027 mogą dziś przyjąć analogiczne terminy w celu pozyskania głosów. „Niskoemisyjny węgiel”. „Czysta energia jądrowa”. „Polska niezależność energetyczna oparta na łupkach”. Każdy z tych terminów dziś jest gotowy do polskiej eksploatacji marketingowej.
Drugi. Konkretne narracje, które raport identyfikuje, są dziś w 90 procentach replikowalne w polskim kontekście. „Polska niezależność energetyczna wymaga węgla”. „Energia odnawialna jest przerywana i niesolidna”. „Rosja zagraża polskiej energetyce, więc musimy inwestować w gaz”. „Wiatraki niszczą polski krajobraz”. Każda z tych narracji jest dziś polskim odpowiednikiem kanadyjskich „odwęglona ropa” lub „ropa jest podstawą kanadyjskiej tożsamości”. Polski obserwator dziś znajdzie w raporcie konkretny szablon do rozpoznania polskich analogii.
Trzeci. Konkretna technika ekspozycji, którą raport stosuje, jest dziś modelem do replikacji w polskim dziennikarstwie. Tabela „brzmi jak/fakty” jest dziś prosta, czytelna, łatwa do dystrybucji w mediach społecznościowych. Polski regulator i polskie organizacje pozarządowe powinny dziś rozważyć opracowanie analogicznego polskiego podręcznika fact-checkingu dotyczącego dezinformacji klimatycznej. „Fossil Fuel Fact Check Polska” jest dziś projektem, który dziś czeka na realizację.
IX. Trzy końcowe obserwacje
Po pierwsze, raport Environmental Defence Canada z 11 maja 2026 roku jest dziś jednym z najmocniejszych dokumentów ostatnich miesięcy o tym, jak dezinformacja klimatyczna dziś działa w demokracji północnoamerykańskiej. Jego metodologia (identyfikacja konkretnych narracji, podanie ich kontekstu, obalenie konkretnymi danymi, źródła konkretne) jest dziś replikowalna w każdym kraju, gdzie podobne kampanie są dziś prowadzone.
Po drugie, kanadyjski przypadek Carneya dziś pokazuje, że dezinformacja klimatyczna nie jest dziś problemem peryferyjnym, dotyczącym tylko prawicowych populistów. Jest dziś problemem strukturalnym, dotyczącym najwyższych pozycji władzy w państwach demokratycznych. Premier liberałów, były dyrektor Banku Anglii, członek głównych światowych instytucji finansowych, dziś przyjmuje retorykę „odwęglonej ropy”. Jeśli to mogło się stać Carneyowi, dziś może się stać każdemu politykowi w Europie, w tym w Polsce.
Po trzecie, dla polskiego obserwatora ekosystemu informacyjnego raport jest dziś sygnałem, że klasyczna walka z dezinformacją wymaga dziś specjalizacji branżowej. Dezinformacja klimatyczna ma swoją specyficzną gramatykę. Dezinformacja medyczna inną. Dezinformacja wyborcza jeszcze inną. Każda z tych specjalizacji wymaga dziś dedykowanego zespołu fact-checkerów, dedykowanych metodologii, dedykowanych zasobów źródłowych. W Res Futurze będziemy nadal rozwijać kompetencje w obszarze klimatu i energetyki, bo to dziś jest jeden z głównych obszarów, w którym Polska, podobnie do Kanady, dziś jest celem skoordynowanych kampanii branżowych.
Źródło – Environmental Defence Canada (raport „Media Backgrounder. Fossil Fuel Fact Check”, 11 maja 2026, Aly Hyder Ali jako kierownik programu ropy i gazu, Emilia Belliveau jako kierownik programu transformacji energetycznej), InfluenceMap (raport „Corporate Accountability Platform. Fossil Fuel Misinformation”, 2024-2025; raport „The Oil & Gas Industry’s Capture of Canada’s Energy and Climate Policy”, 2026), United States House Oversight Committee (raport z kwietnia 2024), International Panel on the Information Environment (raport „Information Integrity about Climate Science. A Systematic Review”, 2025), Re.Climate Initiative Carleton University (Hatch, Alrasheed, Bider, Narayanamoorthy, raport „Climate Change and Solutions in Canada’s National Media”, 2024), Policy Horizons Canada (raport „Disruptions on the Horizon 2024″), Angus Reid Institute, Pembina Institute, International Institute for Sustainable Development (IISD), Institute for Energy Economics and Financial Analysis, Cornell University (badania nad LNG), Canadian Association of Physicians for the Environment (CAPE), For Our Kids, Indigenous Climate Action, Lewandowsky, Cook, Ecker i inni (raport „The Debunking Handbook 2020″), Pathways Alliance (Kendall Dilling jako prezydent), Mark Carney (premier Kanady), Danielle Smith (premier Alberty), Tim Hodgson (minister energii i zasobów naturalnych), Simon Donner (klimatolog, były współprzewodniczący Net Zero Advisory Body), Aly Hyder Ali (Environmental Defence Canada), Kyra Bell-Pasht (Investors for Paris Compliance), Cathy Orlando (Citizens’ Climate Lobby Canada), Tyler Hamilton (MaRS), Elisa Morgera (specjalna sprawozdawczyni ONZ ds. zmiany klimatu i praw człowieka), António Guterres (Sekretarz Generalny ONZ), Imperial Oil (wyciek 2023 roku), Suncor, Tourmaline, Cenovus, Enbridge, MEG Energy, Canadian Association of Petroleum Producers (CAPP), Major Projects Office (MPO), Bill C-59 (kanadyjskie regulacje przeciw greenwashingowi), Bill C-69 („the no more pipelines law”), Canada Action („I <3 Canadian Oil”), Sierra Club Canada, Wolf Midstream’s Alberta Carbon Trunk Line, Keystone XL, Trans Mountain Expansion, Pathways Plus, MOU Kanada-Alberta 2026, projekt Ksi Lisims LNG, Prince Rupert Gas Transmission, Andrew Weaver (były lider BC Greens), Roy White (National Observer), Geoff Dembicki (DeSmog), Marc Fawcett-Atkinson (National Observer), Nicolas Graham (University of British Columbia), Michelle Cyca (The Narwhal), Mitchell Beer (The Energy Mix), The Walrus (Walrus Magazine), Corporate Knights, COP28 Dubai, Global Initiative for Information Integrity on Climate Change (ONZ) Res Futura | resfutura.pl